วันพุธที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2557

เทคโนโลยีแห่งอนาคต2020

                พูดถึงเทคโนโลยีในทุกวันนี้ก็ต้องยอมรับว่ามันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ ชีวิตเราไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ โทรทัศน์ ฯลฯ คุณเคยจินตนาการถึงวันของคุณในปี 2020ไหม? เทคโนโลยีมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาและรูปร่างหน้าตาของอุปกรณ์ต่างๆ ก็เริ่มจะมีเค้าโครงไปสู่โลกอนาคตตามที่คาดการณ์กันไว้แล้ว 
                จากวีดีโอด้านล่างนี้ ได้พูดถึงชีวิตประจำวันของเราในอนาคต ในปี 2020 จะมีการรวมเทคโนโลยี ระหว่างเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยีการสื่อสาร และเทคโนโลยีการแพร่ภาพกระจายเสียง เป็นการใช้เทคโนโลยี Cloud ร่วมกับทัชสกรีน
ตัวอย่างจากวีดีโอคือ กระจกไฟฟ้าโซลาร์เซลล์ เป็นระบบดิจิตอล มีประสิทธิภาพสูง มีความทนทาน มันก็คือผ้าม่านอิเล็กทรอนิกส์ของคุณนั่นเอง มันจะทำงานโดยระบบการตั้งเวลาจากจอทีวีกระจก LCD ที่มีขนาดใหญ่และบางพิเศษ ต่อมาคือ Architectural Display Glass เป็นกระจกที่ใช้งานระบบอิเล็กทรอนิคส์ ไวต่อการสัมผัส คุณสามารถเปิดหน้าต่างการสนทนา ข่าว ปฏิทิน ฯลฯ ไปพร้อมๆกันในระหว่างที่คุณกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ได้ ส่วนเครื่องใช้ในครัวหรือเตาแก๊ส เรียกว่า Architectural Surface Glass มีลักษณะทนความร้อน มีหน้าจอแสดงการใช้งาน เป็นเตาแก๊สที่คุณสั่งการโดยระบบสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นการเปิดปิด หรือ การเร่งความร้อน  สำหรับการทำงานของคุณก็มี Work Surface Display Glass เป็นพื้นที่ที่คุณสามารถพรีเซ้นงานได้อย่างสะดวกสบาย Electronics Ready Glass ช่วยให้คุณสะดวกสบายในการ Shopping คุณสามารถดูแคตตาล็อคบนจอแก้วขนาดใหญ่เพื่อเลือกซื้อของตามที่คุณต้องการได้ ทันที ซึ่งเทคโนโลยีนี้ในปัจจุบันก็เริ่มมีการคิดค้นออกมาแล้วด้วย
เทคโนโลยีนี้ผู้ใช้สามารถสั่งงานและเข้าถึงได้จากทุกที่ทั่วทุกมุมโลก เพียงแค่จ่ายค่าบริการเหมือนการใช้งานบริการทั่วไป ไฟฟ้า ประปาน้ำมัน โทรศัพท์ ฯลฯ เป็นต้น



"โซเชียล เน็ตเวิร์ก" ช่วยพัฒนาการเรียนการสอน




"โซเชียล เน็ตเวิร์ก" ช่วยพัฒนาการเรียนการสอน
ทุกวันนี้คำว่า "เว็บไซต์ โซเชียล เน็ตเวิร์ก" หรือ "เครือข่ายสังคมออนไลน์" ไม่ใช่คำใหม่ในสังคมอีกแล้ว โดยเฉพาะในยุคที่เทคโนโลยีการติดต่อสื่อสารเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวัน ทำให้โลกปัจจุบันกลายเป็นโลกที่ไร้พรมแดนไปแล้ว

ทว่า การเข้ามาของเว็บไซต์เครือข่ายสังคมออนไลน์ก็เป็นเสมือน "ดาบสองคม" ที่มีทั้งด้านดี และด้านเสีย ขึ้นอยู่กับว่า ผู้ใช้จะนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ หรือเกิดโทษแก่ตัวเอง

ในด้านการพัฒนาการศึกษาโดยอาศัยประโยชน์จากเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นทุกวัน "โซเชียล เน็ตเวิร์ก" ก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่จะทำให้ครูผู้สอน และนักเรียนใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น นอกเหนือจากเวลาที่อยู่ในห้องเรียน





ดังเช่นที่ "คณะกรรมการด้านการศึกษา" ของรัฐเวอร์จิเนีย ประเทศสหรัฐฯ เพิ่งจะมีมติไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ในการเห็นชอบที่จะกำหนดนโยบายอย่างเป็นรูปธรรม เกี่ยวกับการนำเอา "โชเชียล เน็ตเวิร์ก" มาใช้ในฐานะเครื่องมือการเรียนการสอน

ยกตัวอย่างในกรณีของ "เฟชบุ๊ก" หรือ "มาย สเปช" เว็บไซต์เครือข่ายสังคมออนไลน์ยอดนิยม ซึ่งทางคณะกรรมการฯ เล็งเห็นว่า แทนที่บรรดาเด็กนักเรียนจะอาศัยเว็บไซต์เครือข่ายฯ เหล่านี้ ในการพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือใช้เป็นพื้นที่ในการบอกกล่าวความรู้สึกของตนต่อคนรอบข้างเพียงอย่างเดียว แต่แอพลิเคชั่น หรือฟังก์ชั่นต่างๆ ของเว็บไซต์เหล่านี้ ยังสามารถเชื่อมโยงพวกเขากับสถาบันการศึกษา หรืออาจารย์ผู้สอนได้ด้วย เช่น การสั่งรายงาน ส่งการบ้าน หรือแม้กระทั่งแจ้งเตือนเกี่ยวกับวันเวลาสอบ เป็นต้น

...ขณะเดียวกัน การที่ครูเข้ามาอยู่ในเครือข่ายสังคมออนไลน์ยังสามารถเปิดโอกาสให้ผู้ใหญ่ได้เป็นหูเป็นตา ในการสอดส่องดูแลผู้ไม่ประสงค์ดีที่อาศัยช่องทางการติดต่อสื่อสารไร้พรมแดนนี้ เข้ามาสร้างความเสียหาย หรือก่อภัยคุกคาม โดยเฉพาะอาชญากรรมเกี่ยวกับเรื่องเพศแก่พวกเด็กๆ ได้ ดังที่มีข่าวครึกดครมอยู่บ่อยๆ กรณีของ "คิมิยะ ฮากิกิ" นักเรียนสาววัย 17 ปี ที่กำลังศึกษาในระดับเกรด 11 ของโรงเรียนแลงเลย์ ไฮสคูล ก็อีกตัวอย่างหนึ่งของการใช้ประโยชน์จากเว็บไซต์เครือข่ายสังคมออนไลน์ในการพัฒนาทักษะการเรียนรู้

โดยก่อนหน้านี้เธอมีปัญหาเกี่ยวกับการเขียนเช่นเดียวกับนักเรียนส่วนใหญ่ในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษของ "อ.อูเบรย์ ลุดวิก" ทว่าครูผู้สอนของเธอได้แนะนำให้เธอ และเพื่อนในชั้นเรียนใช้ "ทวิตเตอร์" ส่งข้อความหากัน แล้วผลที่ออกมาก็เป็นที่น่าพอใจ เมื่อปัญหาการเขียนที่เคยเยิ่นเย้อ และประณีตเกินไปก่อนหน้าได้รับการแก้ไข อันเป็นผลจากการ "ทวิต" ข้อความซึ่งมีการจำกัดอักขระอยู่ที่ไม่เกิน 140 ตัวอักษรต่อครั้งเท่านั้นนั่นเอง 

เครดิต : http://www.kroobannok.com/42461

ผลวิจัยการใช้แท็บเล็ตตามกระแส BYOT: Bring Your Own Technology



BYOT มาจากคำว่า Bring Your Own Technology หมายถึง "นำเทคโนโลยีของท่านมาด้วย” เป็นแนวโน้มของเทคโนโลยีพกพา หรืออุปกรณ์เคลื่อนที่ เช่น โทรศัพท์มือถือแบบ Smart Phones รวมทั้งคอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส หรือแท็บเล็ต (Tablets) ที่มีความสัมพันธ์กับพัฒนาการของระบบสารสนเทศและเทคโนโลยีสารสนเทศในปัจจุบันและจะคงอยู่เช่นนี้ไปอีกระยะหนึ่ง (คำที่มีความหมายเช่นเดียวกันสำหรับการสืบค้นเพิ่มเติม ได้แก่ Bring Your Own Device (BYOD), Bring Your Own Phone (BYOP), และ Bring Your Own PC (BYOPC) เป็นต้น)

แนวโน้มดังกล่าวเป็นภาวะที่สังคมถูกขับเคลื่อนด้วยผู้บริโภคเป็นผู้กำหนดแนวโน้มการเติบโตทางเทคโนโลยีสารสนเทศ (Consumerization) ที่เกิดขึ้นกับผู้บริโภคก่อนแล้วขยายตัวไปสู่ภาคการผลิต ภาคผู้ประกอบการ และหน่วยงานรัฐบาล รวมทั้งสถาบันการศึกษา เป็นนวัตกรรมทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ (IT Innovation) ที่เห็นได้จากการเปลี่ยนแปลงของอุตสาหกรรมทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ หรือ IT Industry ปรากฏการณ์เช่นนี้ เริ่มรู้สึกได้เมื่อประมาณหลังปี ค.ศ.2010 เป็นต้นมา จนถึงเวลานี้ ปี ค.ศ.2013 จึงเห็นเป็นรูปธรรมชัดเจน

คำพูดที่ขึ้นต้นว่า Bring Your Own..?.... นั้น เป็นคำที่คุ้นเคยในหมู่คนอเมริกันตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน หรือนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เพราะกิจกรรมต่างๆ ที่จัดขึ้นในระหว่างที่อยู่ในสถานศึกษานั้น เช่น งานกิจกรรมของชมรม (Fraternity House) ต่างๆ หรือแม้แต่งาน Party เพื่อสังสรรค์ จะมีโปสเตอร์คำเชิญชวนให้เข้าร่วมกิจกรรม และจะมีคำว่า Bring Your Own Bud หรือ BYOB ซึ่งหมายถึง "ให้นำเบียร์ของตัวเองมาด้วย" (Bud หมายถึงเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง ที่เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่คนอเมริกัน คือ Budweiser Beer เรียกย่อๆ ว่า Bud) เมื่อมีกระแสเทคโนโลยีแบบพกหา หรือแบบเคลื่อนที่เกิดขึ้น จึงนำคำนี้มาใช้

ประเทศไทยเข้าสู่กระแสนี้ โดยนโยบายรัฐบาลด้วยการแจกแท็บเล็ตให้กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2555 เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปี สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานได้จัดประชุมเสวนา “การนำเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารมาใช้ในการปฏิรูปการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21” และได้นำเสนอรายงานการวิจัย “ผลการใช้แท็บเล็ต ป.1” เมื่อวันเสาร์ที่ 24 ส.ค. 2556 ที่โรงแรมรามา การ์เด้นส์ กทม. ในงานนี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ นายจาตุรนต์ ฉายแสง มาเป็นประธานในพิธี พร้อมทั้ง ดร.ชินภัทร ภูมิรัตน เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ผลการศึกษา เป็นผู้ดำเนินการจัดให้มีการเสวนาขึ้น โดยมีประเด็นที่น่าสนใจสรุปได้ดังนี้

ผลต่อนักเรียน

1. ผลการเรียนรู้ของนักเรียนจากการใช้แท็บเล็ต มีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มขึ้น

2. นักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อการใช้แท็บเล็ตนักเรียนชอบ เห็นว่ามีประโยชน์และใช้งานง่าย

3. พฤติกรรมการใช้งานแท็บเล็ตของนักเรียนสร้างเสริมการเรียนรู้ การศึกษาค้นคว้า และการทำงานร่วมกัน

4. แท็บเล็ตไม่มีผลกระทบต่อสุขภาพทางกายและทางอารมณ์ของนักเรียนต้องการใช้เวลาเพิ่มขึ้นกับแท็บเล็ต
ผลต่อครูผู้สอน

1. ครูชอบ เห็นว่ามีประโยชน์ช่วยในการสอนของครูในบางกลุ่มสาระการเรียนรู้ได้อย่างมาก

2. ช่วยให้นักเรียนสนใจเรียนมีความกระตือรือร้นที่จะเรียน

3. ช่วยเพิ่มพูนความรู้นอกเหนือจากบทเรียน

4. ครูสามารถปรับเนื้อหาสาระของสื่อในแท็บเล็ตเข้ากับสภาพแวดล้อมในท้องถิ่นได้น้อย

5. ครูมีความเห็นว่าจะทำให้นักเรียนมีโอกาสติดเกมมากขึ้น ถึงแม้จะช่วยพัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียนได้มากก็ตาม
ปัญหาและข้อเสนอแนะ

1. แท็บเล็ตแจกแต่นักเรียนไม่ได้แจกครู ทำให้ครูไม่มีใช้ เสนอแก้ปัญหาด้วยการแจกให้ครูด้วย และต้องเป็นรุ่นที่สามารถใช้กับเครื่องฉายภาพได้

2. สัญญาณอินเทอร์เน็ตไม่เพียงพอ หรือไม่ดี ไม่มีงบประมาณซ่อม 

3. เครื่องแท็บเล็ตร้อนเร็ว ใช้เวลาชาร์จนาน แบตเตอรี่หมดเร็ว เกมส่งเสริมการศึกษา โปรแกรม หรือ Apps ในเครื่องมีน้อย

4. ควรมีการบริหารจัดการสร้างความเข้าใจในการให้บริการแท็บเล็ต ทั้งในส่วนของนักเรียน ผู้ปกครอง ครู

5. พัฒนาครูและศึกษานิเทศก์ให้มีความรู้ความเข้าใจแท็บเล็ต
จากบทสรุปดังกล่าวข้างต้น เป็นการสนับสนุนกระแส BYOT ที่ประเทศไทยพยายามลดช่องว่างของการเข้าถึง หรือการใช้เทคโนโลยี เพื่อการศึกษาให้มีความเสมอภาคหรือเท่าเทียมกันให้มากที่สุด ด้วยการแจกให้กับนักเรียนกระแสดังกล่าวก็จะเริ่มขยายตัวออกไป เช่น ในปีงบประมาณต่อไปรัฐบาลมีแผนจะแจกแท็บเล็ต ไม่เฉพาะกับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เท่านั้น แต่จะแจกให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เพิ่มขึ้นอีกด้วย

ข้อเสนอแนะจากผู้ทรงคุณวุฒิ

ศ.ดร.ชัยยงค์ พรหมวงศ์ ได้นำเสนอแนวคิดการกำหนดยุทธศาสตร์การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษาโดยเฉพาะการใช้แท็บเล็ตดังนี้

1. ให้แท็บเล็ตเป็นสื่อหลักสำหรับการเรียนการสอน ที่มีลักษณะเป็น Ubiquitous Education หรือการศึกษาภควันตภาพ ที่ผู้เรียนได้รับความรู้ทุกแห่งหน ทุกเวลา

2. ให้แท็บเล็ตใช้เป็นเครื่องมือช่วยสอนให้ครูได้ใช้เป็นสื่อการสอน

3. ให้แท็บเล็ตเป็นศูนย์ความรู้ติดตัวมีแหล่งความรู้ หรือเป็นห้องสมุดติดตัว

ในการดำเนินการเพื่อตอบสนองแนวคิดดังกล่าว จะทำให้เกิดระบบการเรียนการสอนที่ใช้แท็บเล็ตเป็นฐาน หรือ Tablet-Based Approach เกิดขึ้นในหลายๆ รูปแบบ ตามความสามารถของ Applications หรือ Apps ที่นำมาติดตั้ง หรือ Apps ที่ได้พัฒนาขึ้นประกอบกับความสามารถพื้นฐานของแท็บเล็ต เช่น ความสมารถในการบันทึกภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว วีดิทัศน์ เสียง ตลอดจนการเข้าถึงWebsite ต่างๆ ทั้งทางตรงและผ่าน QR Code เป็นต้น

นอกจากนี้ ในการขับเคลื่อนนโยบาย เพื่อให้การใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษาบรรลุตามเจตนารมณ์ของ พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2545 หมวด 9 เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา ตั้งแต่มาตรา 63 ถึงมาตรา 69 นั้น ขอเพียงได้ดำเนินการตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ โดยเฉพาะมาตรา 69 ที่บัญญัติไว้ว่า “รัฐต้องจัดให้มีหน่วยงานกลางทำหน้าที่พิจารณาเสนอนโยบาย แผน ส่งเสริมและประสานการวิจัย การพัฒนาและการใช้ รวมทั้งการประเมินคุณภาพ และประสิทธิภาพของการผลิตและการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา” จากบทบัญญัติดังกล่าว จึงต้องเร่งดำเนินการให้มี "สถาบันเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา" เกิดขึ้นโดยเร็ว

แนวทางการพัฒนา Apps สำหรับการศึกษา

การพัฒนาโปรแกรมสำหรับแท็บเล็ต หรือ Apps ต่างๆ นั้น มีประเด็นสำคัญสำหรับการพิจารณา 3 ประการ ได้แก่ ด้านเนื้อหา (Contents) ด้านการออกแบบ (Design) และด้านเทคนิค (Techniques)

ในด้านเนื้อหา หรือ Contents นั้น มีความสัมพันธ์โดยตรงกับระดับความสามารถของผู้เรียน ระดับชั้นของผู้เรียน ตลอดจนธรรมชาติของเนื้อหาวิชาแต่ละวิชา การเลือกเนื้อหาต้องสอดคล้องเหมาะสมกับคุณลักษณะของแท็บเล็ต และระลึกเสมอว่าแท็บเล็ตไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดในทุกเนื้อหาวิชา และให้ความสำคัญกับความถูกต้องของเนื้อหาเป็นลำดับแรก

ส่วนในด้านการออกแบบ หรือ Design ต้องตอบสนองธรรมชาติของผู้เรียน สนองความแตกต่างระหว่างบุคคล สามารถเข้าใช้ Apps ได้อย่างง่าย เข้าถึงด้วยการคลิกน้อยครั้ง (ไม่ควรเกิน 2 ครั้ง) และแต่ละ Apps มีแบบแผนการใช้งานแบบเดียวกัน Apps ที่พัฒนาขึ้น ควรจะสามารถใช้ร่วมกันได้ไม่จำกัดเฉพาะบุคคลคนเดียวในการใช้ควรออกแบบให้ใช้เป็นกลุ่มได้ด้วย ถ้าเป็น Apps ทางการศึกษาควรออกแบบให้สามารถติดตามผลความก้าวหน้าทางการเรียนของผู้เรียนแต่ละคนได้อีกด้วย

สำหรับด้านเทคนิค หรือ Techniques นั้น ควรพัฒนา Apps เพื่อใช้กับระบบปฏิบัติการที่ได้รับความนิยมอยู่แล้ว เช่น Android, IOS, และ Window 8 หรือ Microsoft Surface ควรมีการแยกส่วนของสื่อในการพัฒนา เช่น ส่วนของภาพ และส่วนเสียงเพื่อการเปลี่ยนแปลงในอนาคตที่เกิดขึ้นจะได้ ไม่ต้องเปลี่ยนสื่อทั้งหมด หรือ Apps ทั้งหมด และที่สำคัญในด้านเทคนิคนั้น สำหรับผู้ใช้แล้วต้องไม่ซับซ้อน ผู้ใช้ไม่ต้องการการเรียนรู้ หรืออ่านคู่มือเพื่อการใช้งาน มาตรฐานด้านเทคนิคในการพัฒนา Apps ควรมีการทบทวนและตกลงร่วมกันเป็นระยะๆ เพื่อสามารถปรับตัวและตามทันกับเทคโนโลยี
สรุป

การนำเทคโนโลยีแท็บเล็ตมาใช้เพื่อการศึกษาในประเทศไทย ถึงแม้เป็นการตัดสินใจเชิงนโยบายจากรัฐบาล เป็นลักษณะของการเผยแพร่นวัตกรรมด้วยการสั่งการ โดยใช้อำนาจรัฐสั่งการจากบนลงล่าง (Top-down) โดยไม่มีผลการศึกษาวิจัยรองรับ หรือมีการเตรียมความพร้อม ทั้งในระดับมหภาค (Macro Level) และระดับจุลภาค (Micro Level) เสียก่อน แต่เป็นการตัดสินใจด้วยความรู้ ความเข้าใจ บนกระแสแนวโน้มของพัฒนาการด้านเทคโนโลยี จึงถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่ไม่อาจรอผลการวิจัยได้ นับเป็นตัวอย่างที่ดีของการตัดสินใจเชิงอนาคต ถึงแม้จะมีความเสี่ยงบ้างก็ตาม

อย่างไรก็ดี เมื่อได้ดำเนินการเชิงนโยบายแล้ว การศึกษาวิจัยเพื่อยืนยันประสิทธิภาพและประสิทธิผลของการนำแท็บเล็ตมาใช้ จึงมีความจำเป็นและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานได้ดำเนินการศึกษาวิจัยแล้ว และได้ผลเป็นที่น่าพอใจ รวมทั้งสะท้อนภาพของปัญหาและความต้องการได้ตรงตามสภาพเชิงประจักษ์

ข้อมูลนี้ช่วยการตัดสินใจ เพื่อจะดำเนินการโครงการนี้ต่อไป หรือจะยุติโครงการในเวลาที่เหมาะสม เพราะกระแส “นำเทคโนโลยีของท่านมาด้วย” (BYOT) ผู้เรียนส่วนใหญ่ต้องสามารถเป็นเจ้าของ หรือมีเทคโนโลยีด้วยตนเอง ไม่ใช่ได้มาด้วยการได้รับแจก รัฐบาลจึงต้องกำหนดเป็นนโยบายเพื่อให้ผู้เรียนสามารถมีเทคโนโลยีได้เองให้ได้มากที่สุด หรือให้พึ่งพาการแจกจากรัฐให้น้อยที่สุด และสำหรับประเทศไทย BYOT ควรจะหมายถึง Bring Your Own Tablet มากกว่า

รศ.ดร.กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์

อนาคตหนังสือเรียนไทยในยุคก้าวไกลของ IT


การเปลี่ยนแปลงของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology) ที่พัฒนาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว และเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของคนจำนวนไม่น้อยทั้งด้านการติดต่อสื่อสาร การสืบค้นข้อมูล การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ ความบันเทิง ไม่เว้นแม้แต่ในกระบวนการจัดการเรียนการสอนทั้งในห้องเรียนและนอกห้องเรียน จนบ่อยครั้งทำให้รู้สึกว่าเราก้าวตามเทคโนโลยีไม่ทันเอาเลยทีเดียว 

จะเห็นได้ชัดเจนว่าเทคโนโลยีสาร สนเทศเข้ามามีบทบาทด้านการศึกษามากขึ้น และมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้ ดังนั้น สิ่งที่รัฐบาลต้องคิดให้หนักคือ การเรียนรู้ในโลกกว้างจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแนะนำให้เด็กได้เห็นทั้งคุณและโทษ ทำอย่าง ไรที่จะปลูกฝังแนวความคิดหลักการในการใช้เทคโนโลยีได้อย่างถูกต้องและเหมาะสม 
กับแต่ละช่วงวัย ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ต แท็บเล็ต รวมถึงโซเชียลมีเดีย 
ทั้งหลาย 

ปัจจุบันรูปแบบการจัดการเรียนการสอนได้เปลี่ยนแปลงไปมาก นักเรียนไม่ได้เรียนเพียงแค่ในห้องสี่เหลี่ยม ที่มีครูยืนสอนหน้าชั้นหรือเขียนลงกระดานดำ นักเรียนนั่งฟังหรือจดตามที่ครูบอกเช่นในอดีต แต่มีรูปแบบการจัดการศึกษาที่หลากหลาย มีสื่อในรูปแบบใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมายที่จะช่วยให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเทคโนโลยีได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมการเรียนรู้ของนักเรียน มีการนำเทคโนโลยีมาบูรณาการกับเนื้อหาสาระทุกกลุ่มสาระการเรียนรู้ในลักษณะดิจิตอล จนในวันนี้เรียกกันว่าเป็น “การศึกษายุคดิจิตอล” ที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อย่างแน่นอน 

แม้จะมีการทักท้วงกันบ่อยครั้งว่าหนังสือเรียนในรูปแบบเดิม ๆ ทำให้เป็นภาระที่เด็กจะต้องแบกหนังสือหนักไปโรงเรียนในแต่ละวัน แม้จะมีการจัดหนังสือเรียนตามตารางสอนแล้วก็ตาม แต่กระเป๋านักเรียนก็ยังหนักหลายกิโลกรัมเลยทีเดียว แต่การเปลี่ยนหนังสือเรียนมาเป็นดิจิตอล ไม่เพียงแค่จะลดภาระการแบกกระเป๋าของนักเรียนเท่านั้น ยังจะช่วยให้ต้นทุนในการผลิตลดลง การเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายง่ายและรวด เร็วขึ้น อีกทั้งเปิดโอกาสให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ที่สนุก สนานและท้าทายตามระดับความสามารถ ซึ่งสามารถเลื่อนขั้นไปเรียนรู้ประสบ การณ์ใหม่ได้ตามความต้องการ 

สิ่งที่เราไม่อาจปฏิเสธได้นั่นคือ ในอนาคตหนังสือเรียนจะไม่เพียงแค่เป็นรูปเล่มที่นำเสนอด้วยตัวอักษรที่ยัดเยียดไปด้วยเนื้อหาสาระที่เยอะเกินความจำเป็น มีภาพประกอบบ้างซึ่งสามารถสื่อความหมายได้ตรงบ้างไม่ตรงบ้าง มีกิจกรรมท้ายบทเล็กน้อยแต่ไม่ได้เน้นกระบวนการคิดวิเคราะห์ หรือการมีส่วนร่วมของนักเรียนมากนักอย่างเช่นปัจจุบัน 
เชื่อว่าหนังสือเรียนไทยในอนาคตจะต้องมีการปรับเปลี่ยนโฉมใหม่เพื่อรองรับความก้าวหน้าของเทคโนโลยีสารสนเทศ หรือ IT อย่างแน่นอน ในเบื้องต้นอาจจะค่อยเป็นค่อยไปจากหนังสือเรียนซึ่งเคยจัดพิมพ์เป็นรูปเล่มแบบเดิม แต่มีการ ปรับโฉมใหม่ในด้านการนำเสนอเนื้อหาและการออกแบบจัดรูปเล่ม ที่เน้นกระบวนการคิด การแก้ปัญหา มีกิจกรรมหลากหลายที่เน้นการมีส่วนร่วม ท้าทาย ให้นักเรียนใฝ่เรียนรู้ศึกษาค้นคว้าเพิ่มเติมด้วยตัวเอง 

จากหนังสือเรียนที่เป็นรูปเล่มก็มีการใส่ “คิวอาร์โค้ด” (QR Code หรือ Quick Respond Code) ลงในหนังสือเรียนที่นำเสนอในรูปแบบใหม่ ซึ่งมีเนื้อหาครบถ้วนสอดคล้องตามที่หลักสูตรกำหนด ซึ่งเป็นรหัสบาร์โค้ดที่จะเชื่อมโยงไปยังเนื้อหาสาระที่นักเรียนควรได้เรียนรู้เพิ่มเติมอาจจะอยู่ในลักษณะของข้อความป๊อปอัพ (Pop Up) ภาพนิ่ง สไลด์ วิดีโอคลิป หรือลิงก์ไปยังเนื้อหาสาระในเว็บไซต์ต่าง ๆ ที่ผ่านการพิจารณาเลือกสรรมาอย่างถูกต้องเหมาะสม หรืออาจจะเป็นเนื้อหาสาระที่จัดทำขึ้นใหม่และเก็บไว้ในเว็บไซต์หรือฐานข้อมูลของหน่วยงาน เพียงแค่นักเรียนสแกนบาร์โค้ดด้วยกล้องไม่ว่าจะจากแท็บเล็ตหรือสมาร์ทโฟนก็สามารถเชื่อมโยงไปยังเนื้อหาอื่น ๆ ได้อีกมากมาย โดยไม่จำเป็นต้องไปห้องสมุดเพื่อค้นคว้าหาหนังสืออ่านเพิ่มเติมอีกต่อไป 

จากนั้นก็มีแนวโน้มที่จะพัฒนาหนังสือเรียนในรูปแบบของหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ (E-Book หรือ E-Textbook) ที่ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ทั้งแบบออนไลน์และแบบออฟไลน์ ถ้าแบบออนไลน์เป็นการใช้เครือข่ายคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตเป็นช่องทางในการถ่ายทอดเนื้อหาที่นำเสนอทั้งข้อความ ภาพนิ่ง เสียง กราฟิก ภาพเคลื่อนไหว ส่วนการเรียนแบบออฟไลน์ผู้เรียนสามารถเข้าถึงเนื้อหาด้วยการอ่านผ่านอุปกรณ์อ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์แบบต่าง ๆ เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์ หรือเครื่องอ่านหนังสืออิเล็ก 
ทรอนิกส์ (E-Book Reader) ได้โดยตรง โดยไม่ต้องผ่านระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หรืออินเทอร์เน็ต หนังสืออิเล็กทรอนิกส์มีหลายประเภทและรูปแบบ เช่น PDF ePUB DJVU HTML เป็นต้น 

“Smart Textbook” ก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่เริ่มใช้ในบางประเทศ ซึ่งมีคุณสมบัติเด่นหลายประการ เช่น ประหยัดค่าใช้จ่ายเนื่องจากนักเรียนสามารถซื้อบทเรียนทีละบทหรือเฉพาะบทที่ต้องใช้ นักเรียนเรียนรู้ได้มากขึ้นด้วยลักษณะมัลติมีเดีย เรียนรู้ร่วมกันโดยนักเรียนสามารถค้นหา อภิปราย แสดงความคิดเห็นและลิงก์ถึงกันได้ เป็นต้น จากผลการศึกษาของสหรัฐอเมริกาพบว่า นักเรียนต้องการ Smart Textbook เนื่องจากช่วยให้ประหยัด จ่ายเท่าที่ใช้จริง เป็นการเรียนแบบมีส่วนร่วม (Interactive) ทำให้นักเรียนจดจำข้อมูลได้ง่ายขึ้น รวมถึงผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่าการเรียนแบบครูสอนแบบบรรยาย 

แม้ว่าในอนาคตหนังสือเรียนไทยจะปรับเปลี่ยนจากเดิมที่เป็นรูปเล่มอยู่ในรูปแบบของสื่อดิจิตอลทั้งที่เป็น E-Book, E-Textbook, Smart Textbook และคงจะเปลี่ยนแปลงไปตามพัฒนาการของเทคโนโลยีที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ดังนั้น สิ่งสำคัญที่ขอฝากไว้ให้หน่วยงานระดับนโยบายได้พิจารณาไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ แม้ว่าการพัฒนาจะเป็นสิ่งที่ดีเสมอก็ตาม แต่เราก็ต้องไม่มองข้ามด้าความพร้อม ความต้องการ ความจำเป็น และบริบทที่แท้จริงของประเทศไทย.
เครดิต :http://www.kroobannok.com/60448

เทคโนโลยีเพื่อการศึกษามุ่งสู่คอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส (Tablets)


เทคโนโลยีที่นำมาใช้เพื่อการศึกษาในมหาวิทยาลัยของประเทศสหรัฐอเมริกามีทิศทางเป็นคอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส เหมือนกับ Smartphone และ Tablets เช่น iPad และ iPhone นับเป็นการเข้าสู่ยุค M-learning หรือ Mobile Learning ซึ่งอุปกรณ์เหล่านี้ไม่เฉพาะใช้สำหรับเพื่อการเรียน การอ่านหนังสือ ติดตามข่าวสาร ดูหนัง ฟังเพลง และติดต่อสื่อสารในสังคมออนไลน์เท่านั้น แต่ยังนำมาใช้กับภารกิจส่วนตัวต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันด้วย และที่สำคัญนักศึกษามีอาการ “ติด หรือ Addicted” กับเทคโนโลยีเหล่านี้ จะขาดเสียไม่ได้ และไม่ยอมให้ห่างกายแม้ยามนอน

ดังนั้น ความชัดเจนในความหมายของ M-Learning เริ่มเห็นชัดว่า การเคลื่อนที่หรือการพกพานั้น เป็นคุณสมบัติของอุปกรณ์หรือเทคโนโลยี มากกว่าจะเป็นการนิยามว่า เป็นการเรียนแบบเคลื่อนที่โดยที่ผู้เรียนไม่ได้อยู่กับที่ หรือเป็นการเคลื่อนที่ของผู้เรียนและสามารถเรียนไปด้วย ซึ่งไม่เป็นธรรมชาติการเรียนของมนุษย์มากนัก แต่ความหมายก็ยังกินความไปถึงและรวมเอาคุณสมบัติของเทคโนโลยีที่สนับสนุนการเรียนที่ผู้เรียนไม่ต้องนั่งอยู่กับที่ได้ด้วย

ตามปกติการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัยนั้นจะมีรูปแบบที่เหมือน ๆ กันทั่วโลกและยากที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบการเรียนการสอนที่เคยเป็นมาตั้งแต่อดีตอันยาวนาน แต่ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยเริ่มที่จะต้องปรับและเปลี่ยนกระบวนการจัดการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับ “อาการ” และ “พฤติกรรม” ของนักศึกษาที่มีเทคโนโลยีแบบพกพาอยู่ข้างกายตลอดเวลา และจะทำอย่างไรให้เทคโนโลยีนั้นใช้ประโยชน์กับการเรียนการสอนมากที่สุด

ตัวอย่างเช่น นักศึกษาของ Stanford University วิทยาเขต Palo Alto ที่เป็นสถานที่ตั้งของ Palo Alto Research Center หรือ PARC ที่เป็นต้นกำเนิดของ Google และ Yahoo รวมทั้งเครื่องถ่ายเอกสารดิจิทัล และเทคโนโลยีทันสมัยอีกมากรวมทั้งแนวคิดของการใช้ Icons และ Mouse สำหรับการปฏิสัมพันธ์กับคอมพิวเตอร์ นักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีอาการ “ติด” เทคโนโลยีเหล่านี้อย่างมาก

แรกเริ่มนักศึกษาแพทย์ของ Stanford University ไม่ค่อยยอมใช้ iPad เพราะไม่สามารถขีดเขียนข้อความลงใน iPad ได้ แต่มหาวิทยาลัยเห็นว่าการให้ iPad กับนักศึกษาจะทำให้ลดการแจกจ่ายเอกสารสิ่งพิมพ์ได้จำนวนมาก หรือ ประมาณ 3,700 แผ่นต่อปีต่อนักศึกษาแพทย์ 1 คน ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่เกิดเฉพาะที่ Stanford เท่านั้น แต่ยังเกิดที่ University of Notre Dame นักศึกษาเห็นว่าการใช้ระบบหน้าจอสัมผัสไม่สะดวกในการจดบันทึกคำบรรยาย จึงหันไปนิยม Laptop เพราะสามารถจัดเก็บเอกสารได้ดีและมากกว่าอีกด้วย

แต่ด้วยความสามารถในการปรับตัวของมหาวิทยาลัยเพื่อให้เทคโนโลยีกับการสอนสามารถมาพบกันได้อย่างลงตัว เกิดการใช้งานได้ดี ทำให้ทั้งผู้สอนและผู้เรียนชอบที่จะใช้เทคโนโลยี เช่น ในชั้นเรียนวิชา Anatomy นักศึกษาแพทย์ของ Stanford University สามารถใช้นิ้วมือวาดภาพของอวัยวะต่าง ๆ ลงบนหน้าจอ iPad ได้เลย ซึ่ง Laptop ทำไม่ได้

นอกจากนั้นก่อนที่นักศึกษาจะลงปฏิบัติดูแลคนไข้ ยังสามารถดูคลิปวีดิทัศน์ในโรงพยาบาลนั้นเพื่อศึกษาถึงแนวทางในการดูแลรักษาคนไข้ที่มีปัญหาซับซ้อนได้ทันทีบน iPad หรือถ้าลืมหรือไม่มั่นใจเมื่อต้องดูแลคนไข้ฉุกเฉินก็สามารถนำเอา iPad ออกมาดูกระบวนการและขั้นตอนการปฏิบัติได้อย่างทันที ซึ่งเรื่องแบบนี้ Laptop ไม่สามารถทำได้ดีเท่า iPad เพราะมีขนาดเบา เล็ก และสามารถพกพาได้สะดวกกว่า

นอกจากนั้นผู้ผลิตเอกสาร ตำรา ยังผลิต Applications หรือเรียกย่อ ๆ ว่า App ออกมาสนับสนุนการใช้งานบน iPad จำนวนมากโดยเฉพาะการใช้จุดเด่นของ การพกพาเคลื่อนที่ได้สะดวก ภาพที่คมชัด การสัมผัสหน้าจอ และการนำเสนอภาพสามมิติต่าง ๆ ทำให้นักศึกษาหันมาใช้ และนิยมชมชอบ iPad รวมทั้งที่ University of Notre Dame นักศึกษาไม่เต็มใจจะคืน iPad เมื่อสิ้นเทอมการศึกษา นักศึกษาพบว่ามันเป็นการง่ายในการเรียกหาเอกสารขึ้นมาอ่าน หาข้อมูลที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ตารางเวลารถไฟใต้ดิน ตารางเวลารถประจำทาง แผนที่ ร้านอาหาร แหล่งสิ้นค้า นัดหมายเพื่อนและอาจารย์ สืบค้นหรือเก็บสถิติด้านกีฬา ด้านสุขภาพ และ app ที่ออกแบบมาใช้ในมหาวิทยาลัย เช่น การให้คะแนนการเข้าชั้นเรียน คะแนนรายวิชาต่าง ๆ การสะสมแต้มเพื่อแลกอาหารกลางวันฟรี การสำรวจสถิติการเรียน และการเข้าดู เว็บของมหาวิทยาลัยหรือหน่วยงานต่าง ๆ เป็นต้น ถึงแม้ Smartphone มีหน้าจอที่เล็กแต่เหมาะกับกับการใช้งานบางอย่างส่วน iPad มีหน้าจอสัมผัสใหญ่กว่าสามารถใช้ได้ดีกว่าโดยที่ไม่เป็นภาระในการพกพามากนัก

การพัฒนา App สำหรับมหาวิทยาลัยนั้นอาจมีข้อจำกัดสำหรับมหาวิทยาลัยที่ขาดบุคลากรที่มีความรู้ ความสามารถในการพัฒนา App ที่เหมาะสมกับมหาวิทยาลัยหรือสภาพการจัดการเรียนการสอนของตนได้จึงหันไปใช้บริการของบริษัทผู้พัฒนา App เช่น Blackboard Mobile ที่ทำ App สำหรับ Smartphone เช่น แผนที่ของมหาวิทยาลัย ดัชนีสืบค้นต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย ข้อมูลต่าง ๆ ที่นักศึกษาจำเป็นต้องใช้อยู่ประจำ เช่น แผนการเรียน กำหนดการกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งมีการ Updated ให้กับนักศึกษาที่ใช้บริการหรือเป็นลูกค้าของ App นั้น ๆ ตลอดเวลา แต่ถ้ามหาวิทยาลัยที่มีขนาดใหญ่ และมีนักพัฒนา App ของตนเองเช่น Ohio State University มี App สำหรับศิษย์เก่าให้ติดตามนักกีฬาที่เป็นทีมของมหาวิทยาลัยตลอดเวลา เป็นต้น หรือมหาวิทยาลัยอื่น ๆ อาจใช้วิธีการพัฒนา Web sites ให้ใช้กับอุปกรณ์พกพาแบบหน้าจอสัมผัสได้ เช่น มหาวิทยาลัยทั้ง 4 แห่งของกลุ่ม University of California และมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ก็ใช้แนวทางนี้ในการรองรับพฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีของนักศึกษา

สำหรับประเทศไทย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ขณะนี้กำลังทดลองใช้แนวทางนี้ คณาจารย์และนักศึกษาสามารถใช้ คอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัสเชื่อมต่อกับ Internet และWeb site ของมหาวิทยาลัย ฯ ได้ สำหรับการพัฒนา App ขึ้นมาสำหรับใช้ในมหาวิทยาลัยเองนั้น นักศึกษาภาควิชาครุศาสตร์เทคโนโลยี สาขาวิชาเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา กำลังพัฒนา App ที่อาจนำมาใช้เพื่อการเรียนการสอนในสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยโดยเฉพาะ ทั้งที่เป็นระบบปฏิบัติการของบริษัทแอปเปิล หรือ IOS (ในชื่อเดิมคือ iPhone OS ) ของตระกูล iPad, iPod และ iPhone กับระบบปฏิบัติการ Android ที่จะใช้กับอุปกรณ์พกพาแบบหน้าจอสัมผัสจากหลายค่ายผู้ผลิตซึ่งเป็นระบบที่เปิดมากกว่า

จากปรากฏการณ์นี้แสดงให้เห็นว่า การปรับตัวของมหาวิทยาลัยด้วยการปรับเปลี่ยนวิธีการเรียนการสอน การปรับตัวกับเทคโนโลยีเพื่อการรองรับการใช้คอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส รวมทั้งการพัฒนา App ให้มีสมรรถนะสามารถสนองความต้องการของผู้เรียนและผู้สอนได้ เป็นหัวใจสำคัญของการได้รับความนิยมใช้คอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส ที่เชื่อมต่อกับโลกออนไลน์ได้ทุกที่ทุกเวลา และเป็นแนวโน้มของการนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อการศึกษาของสหรัฐอเมริกา ซึ่งอาจอนุมานได้ว่าเป็นของโลกเลยก็ได้ เพราะอิทธิพลทางการศึกษาของสหรัฐอเมริกาแผ่ขยายไปทั่ว

ข้อมูลจากการศึกษาของ Josh Keller ที่ตีพิมพ์ในวารสาร The Chronicle of Higher Education, August 26, 2011 พบว่า ในปี ค.ศ. 2010 นักศึกษามหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกามี Laptop 84 % มีอุปกรณ์พกพาเชื่อมต่อ Internet ได้ 63 % มี Desktop Computer 46 % ใช้เวลากับ Internet ระหว่าง 6-10 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ 22.6% นักศึกษาเข้าใช้ Social Network ทุกวัน 90 % มหาวิทยาลัยทุกประเภท ทั้งของรัฐและเอกชนให้บริการ Wireless มากกว่า 80 %

มหาวิทยาลัยทุกประเภทมีการจัดการเรียนการสอนด้วย Learning Management System (LMS) ประมาณ 60 % โดยมหาวิทยาลัยวิจัยของเอกชน (Private Research University) มีสูงถึง 64 % มหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐ (Public Research University) มี 61 % ส่วนมหาวิทยาลัยเอกชนแบบ 4 ปี (Private 4-year Colleges) มี 61 % ส่วนมหาวิทยาลัยของรัฐแบบ 4 ปี (Public 4-year Colleges) มี 58 % และวิทยาลัยชุมชน (Community Colleges) มีการจัดการเรียนการสอนด้วย LMS ถึง 52 %

นักศึกษาของสหรัฐอเมริกาได้ประเมินสมรรถนะของอาจารย์มหาวิทยาลัยในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในชั้นเรียนดังนี้
1. ใช้ไม่ค่อยดีเลย 7 %
2. ใช้ได้บ้าง 25 %
3. ใช้ได้ปานกลาง 21 %
4.ใช้ได้ดี 27 % 
5. ใช้ได้ดีมาก 20 %

การนำเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส (Tablets) มาใช้ในบริบทของสังคมไทยนั้นเป็นการเริ่มต้นของการปรับเปลี่ยนความคิดในการนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อการศึกษาในระดับมหภาค (Macro Level) เป็นการลดช่องว่างของโอกาสในการเข้าถึง และการใช้เทคโนโลยี ตลอดจนความรู้ที่ได้จากช่องทางของการนำเทคโนโลยีมาใช้ ผลที่ได้เป็นประโยชน์ทางสังคมอย่างมาก และอาจมากกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ควรจะเพิ่มขึ้นอีกด้วย ในขณะเดียวกันเป็นการเพิ่มโอกาสของการพัฒนา App และเนื้อหาที่เหมาะสมกับสังคมไทย ในรูปของ “สื่ออนันตภาค” (Media Convergence) ที่เนื้อหาอาจถูกนำไปอยู่ในสื่อต่าง ๆ ได้ไม่จำกัด เป็นการหลอมรวมระหว่างสื่อทุกประเภท ทุกชนิด และเนื้อหาเข้ามาอยู่ในระบบเดียวกันผ่านการใช้งานบน Tablets

ถึงแม้ว่าในระยะเริ่มต้นของการนำเทคโนโลยีนี้มาใช้อาจต้องพบกับปัญหาความพร้อมทั้งระบบโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีเพื่อการใช้งานได้อย่างเต็มศักยภาพ ความพร้อมของอาจารย์/ครูผู้สอนและสถานศึกษา ความพร้อมของผู้เรียน และความพร้อมของ App ที่จะอยู่ในรูปแบบต่าง ๆ แต่การดำเนินการดังกล่าวจะช่วยให้มีการกระตุ้นและเร่งรัดการพัฒนาความพร้อมในทุกด้าน ในทางตรงข้ามถ้าไม่มีการนำเทคโนโลยีนี้มาใช้ อาจทำให้ละเลย และล้าหลังในการพัฒนาความพร้อมในด้านต่าง ๆ เหล่านั้น

สำหรับวิธีการและกระบวนการเผยแพร่และการนำไปใช้เพื่อสร้างการยอมรับเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์พกพาแบบหน้าจอสัมผัส (Tablets)และทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดนั้นเชื่อว่าผู้รับผิดชอบสามารถศึกษาและเลือกวิธีการที่เหมาะสมได้ เพราะมีตัวอย่างที่สำเร็จและตัวอย่างที่ล้มเหลวให้ศึกษาจำนวนมาก

เมื่อประเมินเบื้องต้นแล้ว การนำ Tablets มาใช้น่าจะได้ผลดี และจะเป็นคุณประโยชน์อย่างมากยิ่งขึ้นเมื่อมีกระบวนการและวิธีการที่เหมาะสม เพื่อขจัดความกังวลใจของผู้บริหาร นักการเมือง นักวิชาการ และประชาชนที่เฝ้าจับตาดู “กระบวนการเผยแพร่และการนำไปใช้” มากกว่าผลของการใช้

รองศาสตราจารย์ ดร.กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์

นวัตกรรมและเทคนิควิธีการทางการศึกษา


การนำเทคโนโลยีในรูปของเครื่องมือและเทคนิควิธีการ (Techniques) หรือ กระบวนการ (Processes) ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในด้านการบริหารจัดการทางการศึกษาเป็นส่วนสำคัญอีกส่วนหนึ่งนอกเหนือจากการใช้เพื่อการเรียนการสอนเท่านั้น เครื่องมือและเทคนิควิธีการ หรือกระบวนการต่าง ๆ ที่นำมาใช้ในการบริหารจัดการทางด้านการศึกษา หรือการสร้างสถานการณ์ของการเรียนการสอนที่ต่างไปจากปัจจุบันที่กระทำอยู่เป็นปกติวิสัยเรียกได้ว่าเป็น "Education Innovation" หรือ "นวัตกรรมทางการศึกษา" และในการจัดทำแผนพัฒนาคุณภาพ (Quality Improvement Plan) หรือ QI Plan สำหรับสถานศึกษาจึงควรนำนวัตกรรมทางการศึกษามาใช้
นักการศึกษาไทยในอดีตได้แปลคำว่า Innovation เป็นภาษาไทยแตกต่างกัน เช่น แปลว่า "นวกรรม" และ "นวัตกรรม" เป็นต้น ทั้งนี้หมายถึง "Innovation" ในภาษาอังกฤษนั่นเอง ในปัจจุบันคำแปลเป็นภาษาไทยได้กำหนดเป็นที่ยอมรับแล้วให้ใช้คำว่า "นวัตกรรม " การกำหนดว่าอะไรเป็น "นวัตกรรม" นั้นมีหลักในการพิจารณาได้ดังนี้
1. เป็นสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน การใช้เทคโนโลยีที่ไม่เคยมีมาก่อนไม่ว่าจะเป็นรูปของการใช้เครื่องมือหรือ Mediaware ร่วมกับเทคนิควิธี (Techniques) หรือ เฉพาะเทคนิควิธีอย่างเดียวในการจัดสถานการณ์การเรียนการสอน ถือได้ว่าเป็น Educational Innovation อย่างหนึ่ง
2. เป็นสิ่งสำคัญที่มีอยู่แล้วแต่มิได้นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ทางการศึกษามาก่อน แต่ต่อมาได้นำมาใช้ทางการศึกษาถือว่าเป็น Educational Innovation เช่นกัน
3. เป็นสิ่งที่มีอยู่แล้ว และเคยนำมาใช้ทางการศึกษาแล้วไม่ได้รับความนิยมในช่วงเวลาหนึ่ง ได้นำกลับมาใช้อีกครั้งในเงื่อนไขและสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป ก็ถือว่าเป็น Educational Innovation
4. เป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วและใช้อยู่อย่างได้ผลดีในสังคมอื่น หรือประเทศอื่น แล้วนำมาใช้ในอีกสังคมหนึ่งหรืออีกประเทศหนึ่ง ถือว่าเป็น Educational Innovation
5. เป็นการพัฒนาปรับปรุงรูปแบบของเทคนิควิธีที่มีอยู่หรือสื่อที่มีอยู่ในลักษณะต่างจากต้นแบบเพื่อใช้ในการศึกษาให้เหมาะกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมและเทคโนโลยี ก็ถือว่าเป็น Educational Innovation อีกเช่นกัน
จากหลักเกณฑ์ข้างต้นสามารถวิเคราะห์ได้ว่า Educational Innovation ส่วนมากเป็นการนำของเดิมที่มีอยู่แล้วนำมาใช้อย่างเหมาะสมให้มีประสิทธิภาพทางการศึกษา สำหรับการคิดสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งในรูปแบบของวิธีการและเครื่องมือเป็นการส่งเสริมให้มีความคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ซึ่งไม่สามารถจะสร้างให้เกิดขึ้นได้ทุกคน ในสภาพการณ์ปัจจุบันทั้งเครื่องมือและวิธีการที่ใช้ในการสอนหรือฝึกคน มีมากเพียงพอกับความต้องการ สิ่งที่ขาดคือความสามารถในวิธีการใช้เครื่องมือและวิธีการที่มีอยู่ให้เกิดประสิทธิผลสูงสุดทั้งด้านปริมาณ คุณภาพ และคุ้มค่ากับการลงทุน และในการพิจารณาถึงนวัตกรรมมักมองถึงสิ่งที่เป็นเครื่องมือหรือวัตถุเป็นสำคัญ โดยมักจะมองข้ามเทคนิควิธีการหรือกระบวนการไป ซึ่งเทคนิควิธีการหรือกระบวนการนั้นก็เป็นนวัตกรรมที่มีคุณค่าได้เช่นกัน ซึ่งอาจไม่ต้องใช้เงินลงทุนในการนำมาใช้เลยก็ได้
นวัตกรรมกับเทคนิควิธี
นวัตกรรม (Innovation) และ เทคนิควิธีการ (Techniques) หรือ กระบวนการ (Processes) มีความสัมพันธ์กันมาก ในการศึกษาวิชาเทคโนโลยีทางการศึกษาจะเป็นการศึกษาเรื่องของการใช้วัสดุ (Software) อุปกรณ์ (Hardware) ซึ่งมีลักษณะเป็นการใช้เครื่องมือ หรือ Mediaware และรวมถึงการใช้เทคนิควิธีการ (Techniques) ต่าง ๆ ที่จะทำให้การทำงานบรรลุจุดมุ่งหมาย นวัตกรรมการศึกษาเป็นการนำเอาเทคนิควิธีการ และเครื่องมือ หรือ Mediaware ที่มีอยู่และสร้างขึ้นใหม่ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ทางการศึกษา และเทคนิควิธีการที่เป็นกระบวนการ หรือระบบการสอนซึ่งมีพื้นฐานทางด้านหลักการและทฤษฎีทางการเรียนรู้ วิธีการเชิงระบบ และการสื่อสาร เพื่องานการศึกษา ซึ่งมีทั้งการเรียนการสอน การบริหารจัดการ ลักษณะหนึ่งของนวัตกรรมทางการศึกษานั้น ต้องมีความทันสมัยอยู่เสมอ นวัตกรรมทางการศึกษาเมื่อ 5-10 ปี ที่ผ่านมาอาจไม่ใช่นวัตกรรมทางการศึกษาในปัจจุบันก็ได้ เนื่องจากเวลาที่เปลี่ยนไปทำให้นวัตกรรมที่เป็นของใหม่ในช่วงเวลาหนึ่งกลายเป็นของเก่าในอีกช่วงเวลาหนึ่งและจะแปรสภาพไป
คอมพิวเตอร์เพื่อการศึกษา
นวัตกรรมทางการศึกษาในปัจจุบันส่วนมากเป็นการนำเอา Computer เข้ามามีส่วนในการเรียนการสอน การบริหารและการจัดการ (Computer-assisted Instruction หรือ CAI และ Computer-managed Instruction หรือ CMI) ในทางการศึกษา Computer นอกจากได้นำมาเป็นเนื้อหาวิชาในการเรียนการสอนเกี่ยวกับตัว Computer เองแล้วยังได้นำมาใช้ในฐานะเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่ง เช่น นำมาใช้ช่วยการสอน (CAI) ได้แก่บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน และนำมาใช้ในการบริหารและการจัดการ (CMI) ได้แก่ การทำกำหนดการและตารางเรียน ใช้บันทึกข้อมูลและตรวจสอบได้อย่างรวดเร็ว ในการจัดทำงบประมาณ ใช้ในการผลิตเอกสาร และใช้ในการวางแผนและออกแบบการสอนที่ต้องใช้ Computer มีส่วนร่วม หรือใช้คอมพิวเตอร์เป็นฐานของการสอน (Computer-based Instruction) เช่น สื่อประสม (Multimedia) หรือ E-learning และ Web-based Instruction รวมทั้ง Computer-assisted Learning (CML) และ Computer-managed Learning (CML) เป็นต้น การนำเอา Computer มาใช้ในการศึกษาจะเหมือนกับนวัตกรรมประเภทอื่น ๆ เมื่อถึงเวลาหนึ่งที่ Computer ได้รับการปรับปรุงหรือดัดแปลง ทดสอบ ทดลอง จนได้ผลและนำมาใช้จนเป็นปกติวิสัยแล้ว Computer จะไม่ใช่นวัตกรรมอีกต่อไปแต่จะกลายเป็นเทคโนโลยี
นวัตกรรมกับเทคโนโลยี
ฉะนั้น เมื่อนวัตกรรมถูกใช้จนเป็นปกติวิสัยแล้วจะกลายเป็นเทคโนโลยีไปอีก และจะเป็นอย่างนี้เรื่อย ๆ ไป ในวงการของการศึกษาและอุตสาหกรรม รวมทั้งวงการอื่น ๆ จึงมักจะใช้คำว่า Innovation ควบคู่ไปกับ Technology การนำนวัตกรรมและเทคโนโลยีเข้าไปใช้ในสถานศึกษาส่วนมากจะเริ่มจากการนำไปใช้ในสำนักงานเพื่อการบริหารจัดการให้มีความเข้มแข็งก่อน แล้วจึงสามารถสร้างระบบงานและการใช้เทคโนโลยีไปสู่ชั้นเรียนหรือกระบวนการจัดการเรียนการสอนได้อย่างมีคุณภาพ การใช้เทคโนโลยีในสำนักงานของสถานศึกษาและการใช้เทคนิควิธีหรือกระบวนการใหม่ ๆ ในการทำงานเป็นนวัตกรรมของระบบการศึกษาทั้งสิ้น นวัตกรรมเหล่านั้นอาจมีทั้งผลดีและสร้างผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์ได้อีกเช่นกัน
กระบวนการของการเผยแพร่และยอมรับนวัตกรรมเพื่อนำไปใช้เพื่อการศึกษา จึงเป็นศาสตร์ที่สำคัญอีกแขนงหนึ่งสำหรับนักเทคโนโลยีการศึกษาที่ต้องทำความเข้าใจในกระบวนการของการเผยแพร่และการยอมรับนวัตกรรมสำหรับการศึกษา ศาสตร์ดังกล่าวมีการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับปริญาเอก หรือ Ph.D. (Technical Education Technology) หรือ ป.ร.ด. (เทคโนโลยีเทคนิคศึกษา) ภาควิชาครุศาสตร์เทคโนโลยี คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และในหลักสูตรของสถานศึกษาบางแห่ง

การพัฒนาคุณภาพการศึกษา
การนำนวัตกรรมมาใช้ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้มีทั้งประสิทธิภาพ (Efficiency) และประสิทธิผล (Effectiveness) ในการทำงานอันนำไปสู่คุณภาพที่ดีขึ้นกว่าเดิม (Quality Improvement)ประสิทธิภาพหมายถึง การทำงานได้ถูกต้องตามระบบ หรือตามกระบวนการอย่างประหยัด ภายใต้สภาพแวดล้อมและทรัพยากรที่กำหนดไว้อย่างพอดี ส่วนประสิทธิผลหมายถึง การทำงานให้สามารถบรรลุวัตถุประสงค์หรือเป้าหมายได้อย่างถูกต้องครบถ้วน และคุณภาพหมายถึง ความเป็นเลิศ (Excellent) หรือพอดีกับความต้องการ (Fit to the Needs) ซึ่งต้องประกอบด้วยทั้งประสิทธิภาพ และประสิทธิผล ถ้าขาดอย่างหนึ่งอย่างใดจะถือว่าการทำงานนั้นไม่มีคุณภาพ
การพัฒนาคุณภาพการศึกษาด้วยการจัดทำแผนพัฒนาคุณภาพ หรือ Quality Improvement Plan (QI Plan) จึงควรให้ความสำคัญกับการนำนวัตกรรมมาใช้กับงานด้านการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพ และนวัตกรรมที่ควรนำมาใช้นั้นควรจะเป็นนวัตกรรมที่อยู่ในรูปแบบของเทคนิควิธีการ หรือ กระบวนการ มากกว่าที่จะเป็นในรูปแบบของเครื่องมือ หรือวัตถุ เพราะนอกจากจะต้องใช้เงินลงทุนมาก หรือเสียดุลการค้าเพราะต้องซื้อจากต่างประเทศแล้ว ยังต้องใช้เวลาสำหรับการปรับปรุง เรียนรู้ให้เหมาะสมกับบริบทของสถานศึกษาและสร้างการยอมรับอีกด้วย แต่ถ้าเป็นนวัตกรรมในรูปแบบของเทคนิควิธีหรือกระบวนการนั้น สามารถทำให้เกิดขึ้นได้ภายใต้บริบทของสังคมไทย หรือสถานศึกษาในแต่ละแห่งได้ นอกจากนั้นอาจไม่ต้องใช้เงินลงทุนมากเหมือนกับการใช้นวัตกรรมในรูปของเครื่องมือ หรือวัตถุ ดังนั้นในการวางแผนเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา หรือ QI Plan จึงควรหันมาให้ความสนใจกับนวัตกรรมในรูปของเทคนิควิธีการ หรือกระบวนการดูบ้าง
รองศาสตราจารย์ ดร.กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์

"Learn Education"ปลดล็อก! การศึกษาด้วย 'นวัตกรรม'



ครูไม่พอ!ต้องรับมือกับเด็กจำนวนมาก ทำหน้าที่แค่สอนแต่แทบไม่ได้ลงไปแก้ปัญหาเด็กได้เป็นรายคน ที่มาของ 'Learn Education'นวัตกรรมการศึกษายุคใหม่
“ฟินแลนด์ มีครูในอัตราส่วน 1 ต่อ 6 นั่นคือ ครูหนึ่งคนต่อนักเรียน 6-7 คน ขณะที่บ้านเรา ตัวเลขสถิติคือ 1 ต่อกว่า 20 แต่ลองไปดูตามโรงเรียนจริงๆ จะพบว่า อยู่ที่ 1 ต่อ 40-50 ด้วยซ้ำ พอเป็นแบบนี้ คุณครูท่านหนึ่งจึงไม่สามารถมอบสิ่งที่มีอยู่ในตัวท่านให้เด็กทุกคนได้อย่างทั่วถึง ครูเลยทำหน้าที่เป็นแค่คนสอน คนเลคเชอร์ แต่น้อยมากที่จะดูแลชีวิต แนะนำเส้นทาง หรือ แก้ปัญหาเด็กเป็นรายบุคคลได้”
“สุธี อัสววิมล” กรรมการผู้จัดการ และ“ธานินทร์ ทิมทอง” ผู้จัดการทั่วไป บริษัท เลิร์น คอร์ปอเรชั่น จำกัด ผู้ประกอบการด้านการศึกษา สะท้อนปัญหาใหญ่ ที่เกิดขึ้น และฝังลึกในระบบการศึกษาของไทยมาช้านาน
“พวกเราเชื่อว่า การศึกษาสำคัญที่สุด”
นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เพื่อนสนิทอดีตวิศวกรอนาคตไกล อย่าง “สุธี” และ “ธานินทร์” ตัดสินใจลาออกจากงานประจำ เพื่อมาทำธุรกิจด้านการศึกษา โดยเริ่มจากก่อตั้ง สถาบันกวดวิชาออนดีมานด์ ขึ้น ในปี พ.ศ. 2548 จากความตั้งใจที่จะใช้การศึกษาแก้ปัญหาของประเทศ 3 ปี ต่อมา จดทะเบียน บริษัท เลิร์น คอร์ปอเรชั่น จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจพัฒนาการศึกษาของประเทศ โดยมีทั้งโรงเรียนกวดวิชา ผลิตตำราเรียน สื่อการเรียนการสอนที่ทันสมัย
จนประมาณ 3 ปีก่อน ก็ขยายสู่ “Learn Education” นวัตกรรมการศึกษายุคใหม่ของเด็กไทย ที่นำระบบคอมพิวเตอร์มาเป็นเครื่องมือในการช่วยสอน มีโปรแกรมที่รองรับเนื้อหาตามหลักสูตรจากส่วนกลาง สามารถย้อนเรียนเองได้ ปรับความเร็วได้ตามความสนใจของผู้เรียน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเรียนให้ดียิ่งขึ้น ช่วยให้คุณครูมีเวลาดูแลนักเรียนเป็นรายบุคคลได้มากขึ้น ตอบโจทย์ขาดแคลนครู ทั้งยังปลุกจิตวิญญาณครูยุคนี้ขึ้นมาได้
“Learn Education” ดำเนินการในรูปแบบกิจการเพื่อสังคม (Social Enterprise : SE) และเป็นหนึ่งในกิจการเพื่อสังคม ที่เพิ่งคว้ารางวัล SE Awards สาขา “เปลี่ยน” (Change)ในปีนี้มาสดๆ ร้อน รับเงินรางวัล 1 ล้านบาท โดยการจัดของสำนักงานสร้างเสริมกิจการเพื่อสังคมแห่งชาติ (สกส.) ร่วมกับตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
“กว่าสองปีที่ผ่านมา เป็นช่วงที่เราตั้งไข่ เรียนรู้ ขลุกอยู่กับมัน ล้มลุกคลุกคลานมาก็เยอะ เครียดบ้าง เฟลบ้าง เป็นธรรมชาติของการรันกิจการ แต่ทำมาจนวันนี้ สิ่งที่ออกดอกออกผลให้เห็น ก็คือ เราเริ่มมีพอร์ทงานเสนอลูกค้าที่มีกำลังซื้อในระดับหนึ่ง และสร้างผลกระทบในเชิงประโยชน์สู่สังคมได้จริง”
พวกเขาบอกผลการดำเนินงานตลอดกว่าสองปีของรันกิจการเพื่อสังคม ที่มีแนวคิดต่างไปจากการทำธุรกิจ คือ มีเป้าหมายหลักในการแก้ปัญหาด้านการศึกษาของไทย ไม่ใช่ผลกำไรในเชิงธุรกิจ แต่เลือกใช้โมเดลทางธุรกิจ เพื่อทำให้กิจการอยู่ได้ และสามารถสร้างประโยชน์สู่สังคมได้อย่างยั่งยืน
โมเดลในการหารายได้ของ Learn Education คือ ขายโซลูชั่นให้กับสถานศึกษาที่มีกำลังซื้อ แล้วนำกำไรบางส่วนมาแบ่งให้กลุ่มที่ไม่มีกำลังซื้อ เรียกว่า แม้เป็นโรงเรียนยากจน ในพื้นที่ห่างไกล ก็ต้องมีโอกาสได้เข้าถึงนวัตกรรมเพื่อการศึกษา ซึ่งลูกค้าหลักๆ คือ โรงเรียน ที่ผู้บริหารมีวิสัยทัศน์ รวมถึงองค์กรต่างๆ ที่ต้องการทำโครงการซีเอสอาร์ ให้เข้าถึงการศึกษาของเด็กไทย ก็สามารถมาร่วมมือกับพวกเขาได้
ทั้งสองคนเชื่อว่า ถ้ามีโมเดลทางธุรกิจที่ดี กิจการที่ตั้งขึ้นก็จะดำรงอยู่ได้ นั่นคือ การทำให้ทุกฝ่ายที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้รับประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นพนักงานในบริษัทที่ต้องมีคุณภาพชีวิตที่ดี โรงเรียนและเด็กนักเรียนได้รับประโยชน์จากนวัตกรรมที่สรรค์สร้างขึ้น สังคมในภาพรวมดีขึ้น ขณะที่พวกเขาก็ยังมีรายได้มาหล่อเลี้ยงองค์กรให้กิจการเดินหน้าไปได้ไม่สะดุด
“การทำเรื่องการศึกษา เราจะคิดแบบการค้าทั้งหมดไม่ได้ เพราะจะทำให้ตัดสินใจลำบาก เวลาไปเจอปัญหาหนักๆ จะหาหลักยึดไม่ได้ แต่ถ้าทำเป็นกิจการเพื่อสังคม เรายังมีหลักยึดว่า มันเป็นประโยชน์ ถึงแม้จะไม่ดีบ้างในบางจังหวะ แต่ถ้าเรามีเป้าหมายที่ชัดเจน ขอแค่อดทนทำไป ก็คงสำเร็จได้ในวันหนึ่ง”
แผนการในระยะต่อไป คือการทำให้โซลูชั่นของพวกเขา สามารถแก้ปัญหาการศึกษาของประเทศในสเกลที่ใหญ่ขึ้น พร้อมสร้างเครือข่ายครูให้เข้มแข็งขึ้น โดยเชื่อว่าสิ่งที่ได้เรียนรู้มาตลอดกว่า 2 ปี ทำให้มีความพร้อมที่จะขยายผลสู่สังคมในวงกว้างต่อไปได้
นับจากวันแรกที่ฉุกคิดเรื่องความสำคัญของการศึกษา และเลือกหันหน้ามาคุยกัน ทั้งสองคนตัดสินใจหันหลังให้งานประจำ ที่ยังมั่นคง รายได้ดี และยังมีโอกาสเติบโตอีกมากในเส้นทางนั้น “ธานินทร์” ให้เหตุของการตัดสินใจในครั้งนั้นว่า..
“ผมจะเสียดายมากกว่า ถ้าไม่ลงมาทำตรงนี้ในตอนที่ยังมีโอกาส สมมติถ้าผมอายุสัก 60 ปี ได้ขึ้นเป็นผู้บริหารเบอร์หนึ่งขององค์กร แต่กลับต้องมานึกย้อนเสียดายว่า ทำไมไม่ออกมาทำตรงนี้ และทำมันอย่างเต็มที่ เพราะการศึกษาทำให้ชีวิตผมดีขึ้น ถ้าเพียงได้ส่งผ่านชีวิตที่ดีขึ้นนี้ให้กับคนอื่นๆ บ้าง ก็จะส่งผลให้สังคมโดยรวมดีขึ้นได้” เขาสะท้อนความคิด
ขณะที่ “สุธี” บอกเราว่า ยังเชื่อในโมเดล “Social Enterprise” ว่าจะสามารถตอบโจทย์สังคม และตอบโจทย์ตัวตนของพวกเขา โดยเพียงทุ่มเทและใช้เวลาไปกับมันเต็มที่ ก็จะประสบความสำเร็จได้ในเส้นทางนี้..
“ผมมีความเชื่อว่า การเป็น เอ็นจีโอ หรือไปขอทุนจากต่างประเทศ ไม่เวิร์ค เพราะไม่สามารถหารายได้เลี้ยงตัวเองได้ และไม่สามารถกันรายได้มาใช้ในการวิจัยพัฒนา สิ่งที่ทำก็จะไม่ยั่งยืนและไม่สามารถแก้ปัญหาได้ในวงกว้าง ต่างจากการเป็น SE ซี่งสามารถตอบโจทย์ได้ดีกว่า ทุกวันนี้จะเห็นว่า มีคนที่อยากทำงานซึ่งมีคุณค่าเยอะขึ้น โดยไม่ได้ต้องการร่ำรวยมากมาย ขอแค่พออยู่ได้ และได้ทำในสิ่งที่มีประโยชน์ ก็เหมือนกับพวกผมตอนนี้”
สำหรับใครอีกหลายคน ที่ยังอยู่ในทางแยกของชีวิต กำลังค้นหาตัวเอง และอยากเลือกมาทำอะไรดีๆ แบบพวกเขา ทั้งสองคนฝากข้อแนะนำว่า ต้นทุนที่สะสมในตัวนั้นสำคัญที่สุด และ “ต้นทุนทางใจ” สำคัญกว่าต้นทุนทางเงิน
“สิ่งที่ทุกคนมีอยู่ในตัว ตลอดจนสิ่งดีๆ ที่เคยทำให้คนอื่น ก็คือ “ต้นทุน” ที่สั่งสมมา และต้นทุนนี้ มีค่ามากกว่าเป็นร้อยเท่า เมื่อเทียบกับต้นทุนที่เป็นเงินซึ่งพ่อแม่ให้มา ในมุมมองของพวกผม ต้นทุน “จิตใจ” ที่อยู่ในตัวเราเป็นต้นทุนที่ใหญ่ที่สุด แม้ไม่มีเงิน แต่ทุกสิ่งจะหมุนไปได้ด้วยใจของเรา และความสามารถของใจจะทำให้เราก้าวข้ามเรื่องหนักๆ ไปได้”
ทั้งสองคนบอกในตอนท้ายว่า การทำกิจการเพื่อสังคม เป็นการเปลี่ยนความคิด จากการดึงแต่ผลประโยชน์เข้าหาตัวเอง มาเป็นรู้จักให้กับสังคมรอบข้างด้วย ทว่าต้องเป็นการให้อย่าง “ฉลาด” คือ รู้จักทั้งให้และรับ

แล้วกิจการน้ำดีที่ทำ ก็จะขับเคลื่อนไปได้ และสามารถสร้างคุณค่าสู่สังคมได้อย่างยั่งยืน

มหาวิทยาลัยรังสิต เปิดการฝึกอบรมของศูนย์นวัตกรรมการเรียนรู้

กรุงเทพฯ--7 พ.ค.--มหาวิทยาลัยรังสิต
การฝึกอบรมด้านนวัตกรรมทางการศึกษา สำหรับบุคลภายนอกโดยมีค่าใช้จ่ายหลักสูตรละ 500 บาท / คนลงทะเบียนเข้ารับฝึกอบรม และชำระค่าลงทะเบียนวันฝึกอบรมรายการอบรมประจำเดือน พฤษภาคม 2557 จำนวน 5 โครงการ ดังนี้
1. MOOC: การเรียนการสอนออนไลน์รูปแบบใหม่ (ดูรายละเอียดที่ www.bit.ly/rsumooc)
2. e-Learning การจัดการรายวิชาบนระบบ Rangsit LMS (ดูรายละเอียดที่ www.bit.ly/trainelearning)
3. Google: Mail และ Calendar (ดูรายละเอียดที่ www.bit.ly/rsutraingoogle)
4. E-book (ดูรายละเอียดที่ www.bit.ly/rsuebook)
5. RSU Smart Classroom: ระบบห้องเรียนอัจฉริยะ (ดูรายละเอียดที่ www.bit.ly/rsusmart)
เวลา 09.00 - 12.00 น.
ณ ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ศูนย์นวัตกรรมการเรียนรู้
บริเวณชั้น 1 อาคารหอสมุด (ตึก 7) มหาวิทยาลัยรังสิต
ยกเว้นหัวข้อเรื่อง RSU Smart Classroom: ระบบห้องเรียนอัจฉริยะ ฝึกอบรมที่ห้อง RSU Smart Classroom
สอบถามข้อมูลได้ที่ ศูนย์นวัตกรรมการเรียนรู้ โทร. 02-997-2200-22 ต่อ 4160 - 4161

เครดิต: http://www.ryt9.com/s/prg/1892023

ขอเชิญส่งผลงานประกวด เข้าร่วมโครงการประกวดนวัตกรรมทางการศึกษาประจำปี 2557

                                                   



กรุงเทพฯ--23 ก.ค.--ม.เกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
เนื่องด้วยคณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จะจัดโครงการประกวดนวัตกรรมทางการศึกษาประจำปี 2557 (Innovation on Education Contest, IEC 2014)
จึงขอเชิญ ครูผู้สอน/ครูฝึกสอนทั้งระดับประถมและมัธยมศึกษาทั่วประเทศ ส่งประกวดชุดกิจกรรมการเรียนรู้/แผนการเรียนรู้/สื่อการเรียนรู้ เพื่อชิงเงินรางวัล 100000 บาท
การส่งผลงาน : ส่งผลงานเข้าประกวดได้ตั้งแต่วันนี้ - 30 กันยายน 2557
ประกาศผลการประกวด : 31 ตุลาคม 2557
รายละเอียดเพิ่มเติมที่ : http://www.edu.kps.ku.ac.th/
เบอร์โทรศัพท์ : 034-351898 กด 0 เพื่อติดต่อประชาสัมพันธ์ (คุณกนกวรรณ ใจรื่น)
email : fedupnj@ku.ac.th
Fanpage : คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มก.กพส.